ΙΩΝΙΑ
του Γιώργου Παππά
Ιωνία
σεπτή γη
ειρηνοφόρα
πικραμένη
μου γη
μεσ΄στο
υπέρτατο φως
σου
ανεβαίνεις
τον πόνο.
Μοίρα
της Ιωνίας
μοίρα
διπλή:
του
απολλώνιου
ύψους,
της
τρωικής
τραγωδίας
πόσο
σφιχτά με
τυλίγουν τα
χέρια σου ....
Κι
έγινες
κρύσταλλο
κι
έγινες πέτρα
κοφτερή
να
σκοντάφτουμε
πάνω σου
να
μας ξυπνάς
μνήμες
να
μας θυμίζεις
μέρες φωτερές.
Ποια
αύρα ποιο κύμα
πελάγου
θα
φέρει το φιλί
μου
στη
χαμένη πατρίδα
που
δεν την
συγκρίνω σ΄όλη
την οικουμένη;
Πως,
πως
να σε
τραγουδήσω
σεπτή γη των
προγόνων
σε
τι μνήμες με
πας
σε
τι καμίνι με
ρίχνεις;
Εσύ,
πυρκαγιά
που δεν θα
πυρποληθεί
αστέρι
που δε θα
σβύσει
Και
σεις
πολύκλαυστοι
νεκροί,
αποκαίδια
της Σμύρνης,
-
δε λέω απόψε
ονόματα
καταισχύνης
σφαγής
προδοσίας, τον
αλυσόδετο
σπαραγμό,
ούτε
τον φλοίσβο της
αέναης σκέψης
σου
τον
αντίλαλο του
πύρινου λόγου,
μόνο
του αλυσόδετο
πόνο
της
σκλαβιάς σου
Ιωνία
θα
κλάψω ....