Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΟΥ 1922

Απάνω από της Θράκης τις πεδιάδες

Κι απάνω από της Ασίας τα βουνά,

Απ' των νικών τις ένδοξες κοιλάδες

Κι απ' της φυγής τα δάση τα γυμνά.

Απ' τις πυρπολημένες πολιτείες

Απ' τις βεβηλωμένες εκκλησίες

Κι απ' των νεκρών τις κατοικίες,

Που απόμειναν χωρίς σταυροδεσιές.

Απάνω απ' όλ', απ' όλα τέτοιες ώρες

Διαβαίνουν του χειμώνα οι στεναγμοί,

Οι συγνεφιές, τ' αστροπελέκια, οι μπόρες,

Οι χιονοθύελλες, του βοριά οι θυμοί.

Διαβαίνουν τέτοιες ώρες... και μαζί τους

Η θλιβερή μου σέρνεται ψυχή

Στενάζει με τη βάρηχη βροντή τους

Και κλαίει με τη θολή τους τη βροχή.