ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ  ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ  Ε'

Αναστηλώνεται ο Μωρηάς . . . Η Ρούμελη μουγκρίζει . . .

Ιδρώνουν αίμα τα βουνά, το δάκρυ πλημμυρίζει . . .

Παντού παράπονο βαθύ κι αλαλαγμοί και θρήνοι . . .

Διαβαίνει μαύρ' η άνοιξη . . . Τα ρόδα μας, οι κρίνοι

Λησμονημένοι τήκονται και τα πουλιά σκιασμένα

Αφίνουν έρμη τη φωλειά και φεύγουνε στα ξένα . . .

Στου Γερμανού το μέτωπο κρυφά γλυκοχαράζει

του Γένους το ξημέρωμα . . . Πάσα ματιά του σφάζει . . .

Διωγμέν' από τον Κάλαμο, με την ψυχή' ς το στόμα

Χιλιάδες γυναικόπαιδα, δε βρίσκουν φούχτα χώμα

Να μείνουν ακυνήγητα . . . κι ο Χάρος δεκατίζει . . .

Ρυάζεται ο Βάλτος, σα θεριό τη χαίτη του ανεμίζει . . .

Φλόγα παντού και σίδερο . . . Δε θ' απομείνει λόθρα.

Στην Κιάφα νεκρανάσταση . . .'ς του Πέτα καταβόθρα . . .

Πέτρα δε μένει ασάλευτη . . . κλαρί χωρίς κρεμάλα . . .

Ερμιά και ξεθεμελίωμα 'ς την Τρίπολη 'ς του Λάλα . . .

Κι όταν το χέρι εχόρταινε κ' έπεφτε στομωμένο

Να ξανασάνη το σπαθί 'ς τη θήκη ξαπλωμένο

Εφώναζε ο αντίλαλος . . . "Χτυπάτε πολεμάρχοι !

Απ' άκρη 'ς άκρη ο χαλασμός . . . Κρεμούν τον Πατριάρχη."